Xάρολντ Πίντερ: ένας θεατρικός και πολιτικός νους (1930-2008)

Στις 24 Δεκεμβρίου του 2008 το παγκόσμιο θέατρο έγινε πιο φτωχό. Μετά από  μια άνιση μάχη με τον καρκίνο άφησε τον κόσμο των θνητών για να περάσει στο πάνθεον των αθανάτων ένας από τους σημαντικότερους δραματικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, ο Χάρολντ Πίντερ, ένας συγγραφέας που είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε από κοντά στη Θεσσαλονίκη το 1999, όταν το Tμήμα Aγγλικής του Aριστοτελείου Πανεπιστημίου τον είχε αναγορεύσει σε επίτιμο διδάκτορά του.

Read More

(Un)Critical (Re)positionings

(Un)doing frames: the Bacchic Paradigm

According to Longman’s Dictionary a frame is “a firm border or case into which something is fitted or set, or which holds something in place; [….] the main supports of which something is built or over and round of which something is stretched.” In theatre, a frame indicates the demarcation line, real or imaginary, between the spectacle and the spectator, the viewer and the viewed. The frame, in other words, is about boundaries, about limits as well as possibilities, about authenticities and hybridities, ins and outs.

Read More

Looking Back to Greece: Exiles in the Ancient World

Wikipedia gives us this definition of exile: to be away from one's home (i.e. city, state or country), while either being explicitly refused permission to return and/or being threatened with imprisonment or death upon return. Although most commonly used to describe an individual situation, the term is also used for groups (especially ethnic or national groups), or for an entire government.

Read More

Ταξιδεύoντας με ήχους: στην “Αυλαία” οι ‘¨Εμποροι των εθνών”

Έχουμε ανάγκη από παραστάσεις που να μας θυμίζουν γιατί πηγαίνουμε στο θέατρο. Παραστάσεις που να μας δείχνουν πόσο όμορφο μπορεί να είναι το θέατρο όταν το υπηρετείς σωστά. Και μην νομίζετε ότι είναι πολλές. Ελάχιστες. Μετριoύνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Read More

Διασκεδαστικός τρόμος επί σκηνής: Το «Μαγαζάκι του τρόμου» στο θέατρο Σοφούλη

Απορία: Η φυτογένεση μπορεί να δημιουργήσει τη θεατρογένεση; Εάν πιστέψουμε στο «θεοπάλαβο» «Μαγαζάκι του τρόμου», την παράσταση που είδαμε στο θέατρο Σοφούλη, η απάντηση είναι «να». Ένα αθώο φυτό, τόσο δα (στην αρχή τουλάχιστο), είναι αρκετό για να πυροδοτήσει έναν ολόκληρο θεατρικό μηχανισμό, να δημιουργήσει περίπλοκες καταστάσεις, σασπένς, να κλείσει σπίτια και να αποτελειώσει καριέρες και ζωές.

Read More

Γόνιμες διαπολιτισμικές συνευρέσεις: το φεστιβάλ μονοδράματος στα Αραβικά Εμιράτα

Στη Φουτζέιρα των Αραβικών Εμιράτων ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες το πέμπτο κατά σειρά διεθνές φεστιβάλ μονοδράματος, που τελεί υπό τη διεύθυνση του δραστήριου και οραματιστή δημάρχου της πόλης, Mohammad Salif Al Afkham, ο οποίος είναι, παράλληλα, και ο Γενικός Γραμματέας του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και ο Πρόεδρος του Διεθνούς Φόρουμ Μονοδράματος.

Read More

Λίγο γέλιο πολλές ρυτίδες: Η «Μαντάμ Σουσού» στο Βασιλικό θέατρο Το εφήμερο της κωμωδίας

Η θεατρική κωμωδία, σε αντίθεση με το δράμα, δεν αντέχει στον χρόνο. Πάρτε τον Αριστοφάνη, για παράδειγμα. Το ότι γελάμε ακόμη με τους «Αχαρνής» και τις «Εκκλησιάζουσές» του, οφείλεται πιο πολύ στις λύσεις που σκαρφίζονται οι μεταφραστές τους, παρά στα ίδια τα πρωτότυπα δρώμενα. Ένας Αριστοφάνης που δεν είναι...

Read More

Ένα γράμμα κιτρινισμένο: Στο θέατρο «Αυλαία» με τη Ζέτα Δούκα

Read More

Ένα παραμύθι που δεν είναι παραμύθι: Η Π. Δέλτα στο «Ολύμπιον» από το «Νέο Θέατρο»

Πλην εξαιρέσεων, οι σκηνές της Θεσσαλονίκης φέτος φιλοξένησαν ευάριθμες παραστάσεις για παιδιά και νέους που μπορεί να μην ήταν όλες καινοτόμες, ή τολμηρές, ήταν όμως αρκούντως καλοστημένες και δουλεμένες. Πρόδιδαν μεράκι και δόσιμο. Η πιο πρόσφατη παράσταση που είδα ήταν το ανθεκτικό στο χρόνο Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα, σε παραγωγή του «Νέου Θεάτρου».

Read More

Ο μπαλντάς δεν έκοβε Στο θέατρο της ομάδας Sourliboom Σιωπή, όταν μιλά η τέχνη

Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του σύγχρονου θεάτρου (αυτό που πολλοί ονομάζουν περφόρμανς ή, επί το ελληνικότερον, «θέατρο της επιτέλεσης»), είναι η σχέση που επιχειρεί να αναπτύξει με το θεατή. Είναι γνωστό πως το θέατρο του δυτικού (τουλάχιστο) κόσμου, κατέβαλε πολλές προσπάθειες ώστε να τιθασεύσει τη συμπεριφορά του κοινού. Ιδίως μετά τη βιομηχανική επανάσταση και την αναγόρευση του σκηνοθέτη σε απόλυτο άρχοντα, μαζί με τον παράλληλο εγκλεισμό του θεάματος εντός των ασφαλών πλαισίων της ρεαλιστικής σκηνής,

Read More

Κόκκινο με αποχρώσεις: Ο Φασουλής με Ρόθκο στο θέατρο «Αυλαία»

Στο θέατρο «Αυλαία» παίζεται εδώ και μέρες  το Κόκκινο, το έργο του Τζον Λόγκαν (γνωστός στο πλατύ κοινό από το σενάριο των ταινιών Μονομάχος και Aviator), τον οποίο πολλοί «κατηγόρησαν» ότι έκοψε και έραψε την ιστορία του ζωγράφου Ρόθκο, ώστε να έρθει στα μέτρα ενός συγκεκριμένου μεσοαστικού κοινού (βλ. Γουέστ Εντ και Μπρόντγουεϊ). Ίσως. Και, σε τελευταία ανάλυση, και τι έγινε;

Read More