Κανείς δεν λέει ότι το γέλιο δεν κάνει καλό στην υγεία. Μάλιστα όσο πιο
δύσκολα περνάμε στην καθημερινότητά μας τόσο πιο πολύ το έχουμε ανάγκη. Όμως,
αυτός δεν είναι λόγος να παίρνουμε τα κείμενα και να τους αλλάζουμε τον
αδόξαστο στο όνομα (υποτίθεται) του γέλιου. Κάπου πρέπει να βάζουμε φρένο.
Ιδίως όταν τα υλικά μας δεν αντέχουν.
Ιππείς ήταν και πέρασαν
Ο
Αριστοφάνης έγραψε τους Ιππής το 424 π.Χ, σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία
ο δημαγωγός Κλέων (γιος πλούσιου βυρσοδέψη και ηγέτης των Δημοκρατικών μετά το
θάνατο του Περικλή) έκανε τα δικά
του κόλπα στην πολιτική σκηνή της Αθήνας. Ο συγγραφέας, θορυβημένος από τις
επικίνδυνες μεθόδους του δημαγωγού, σκαρφίζεται τη δραματική περσόνα του
Παφλαγόνα και βάζει απέναντί του έναν ακόμη πιο φαύλο, τον Αλλαντοπώλη, ώστε να
δείξει πωςη κακοδιαχείριση, η μπαγαποντιά, η ανεντιμότητα, η χειραγώγηση και το
ψέμα, μόνο με τις ίδιες γαλιφιές αντιμετωπίζονται.
Θέατρο γιαλαντζί «Θέλει τέχνη ο έρωτας» στο Θέατρο Κήπου
Είδα την κωμωδία του Βιτόριο Καρνούτσι «Θέλει τέχνη ο
έρωτας», διασκευασμένη από το Νίκο Καμπάνη το 1930 και «πειραγμένη» (τρόπος του
λέγειν) από το Βασίλη Τσιβιλίκα. Καμία έκπληξη. Ό,τι περίμενα: φτηνό χιούμορ,
τηλεοπτικές και επιθεωρησιακές μπαλαφαρίες, ξεκάρφωτες αναφορές στην τρέχουσα
πολιτική ζωή, πλακίτσες και όλα τα σχετικά.
«Τρωάδες» της λήθης «Τρωάδες» από το Θέατρο του Νέου Κόσμου στο Θέατρο Δάσους
Ο Ευριπίδης
μας άφησε ένα έργο πολύχορδο, γεμάτο γρίφους και μετέωρα ερωτήματα, σε σημείο
να αναρωτιούνται πολλοί κατά πόσο έχουμε να κάνουμε με κάποιον εντυπωσιολόγο
που στοχεύει στα δραματικά εφέ σε βάρος της στέρεης δομής ή με κάποιον που
στηρίζει τη ρητορική αδιαφορώντας παντελώς για το ύφος και το ήθος του
χαρακτήρα.
Η Θεσσαλονίκη σε καταστολή
Για έναν
κριτικό που ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, η χειρότερη περίοδος είναι η
καλοκαιρινή. Γιατί, απλούστατα, τίποτε το αξιόλογο δεν συμβαίνει. Μόλις πέσει η
αυλαία και στην τελευταία φιλοξενούμενη παράσταση από τις φεστιβαλικές
«Προ-τάσεις» της Πειραματικής Σκηνής, η πόλη μπαίνει σε μια κατάσταση
τετράμηνης καταστολής.
Όταν ο ρεαλισμός ακυρώνει τον εξπρεσιονισμό
Η παράσταση «Να μου στείλετε μια ρεπούπλικα» που
είδαμε από το θεατρικό οργανισμό Στιγμή στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο πλαίσιο
των «Θεατρικών συναντήσεων» είναι βασισμένη σε μαρτυρίες και ποιήματα του Ρώμου
Φιλύρα (1888-1942) με τον τίτλο «Η ζωή μου εις το Δημοκαϊτειον» (1929).
Μια ομάδα με υποσχέσεις «Η ιστορία του κυρίου Ζόμμερ» στο θέατρο Ούγκα Κλάρα
Την
ομάδα την πρωτοείδαμε στο Θέατρο Σοφούλη πέρυσι και μας άρεσε. Δοκίμασαν τις
δυνάμεις τους με μια μεταμοντέρνα μουσικοχορευτική περφόρμανς βασισμένη σε
αποσπάσματα από μυθιστορήματα και ποιήματα γνωστών Ελλήνων συγγραφέων και τα
πήγαν μια χαρά.
Θέατρο Vs Χρήμα: σημειώστε 2: Γενικά περί κοινωνίας και θεάματος
Είναι γνωστό πως σε στιγμές βαθιάς κρίσης ταυτότητας,
οι κοινωνίες έχουν την τάση να καταφεύγουν στο θέατρο, ίσως γιατί ο πρωτεϊκός
του χαρακτήρας τους δίνει τη δυνατότητα να υπερβούν την κρίση μέσα από την
υιοθέτηση ενός "άλλου" εαυτού (Debord 1983). Έχω την αίσθηση πως
ποτέ άλλοτε ο κόσμος δεν ήταν τόσο επιρρεπής στο θεατρικό παίγνιο όσο σήμερα,
ίσως γιατί ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο αβέβαιος ως προς το ποιος είναι, τι θέλει
και
Η μεταδραματική αισθητική των Blitz
Βlitz=αστραπιαία αεροπορική επίθεση. Με
θεατρικούς όρους θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για «επίθεση» ενάντια στον
ορίζοντα των προσδοκιών του θεατή.
Ενάντια σ’ αυτό που γνωρίζει και αποδέχεται ως θέατρο. Μια σχεδόν φουτουριστική
διαλυτική παρέμβαση, με στόχο τη δημιουργική ανασύνθεση κάπου αλλού.
Η Ομόνοιά μας: περί τόπων και ουτοπιών
Κανένα
έργο, πολλώ δε μάλλον ένα κλασικό έργο, δεν σημαίνει από μόνο του. Δεν είναι ούτε αυτο-κινούμενο
ούτε αυτο-τροφοδοτούμενο. Το νόημα μπορεί να κατοικοεδρεύει στο σώμα του, όμως
παράγεται και αναπαράγεται από συγκεκριμένα άτομα και κάτω από συγκεκριμένες
συνθήκες. Η εξόρυξη γίνεται σε χρόνο ενεστώτα, εδώ και τώρα, και κανείς δεν
μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων εάν το μέταλλο θα είναι πολύτιμο ή όχι, αποδεκτό ή όχι.
