Δεν ανήκω στους φαν της Νένας
Μεντή (όπως και κάθε άλλης τηλεοπτικής περσόνας). Το ότι πήγα να τη δω να
υποδύεται τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, ήταν πιο πολύ από περιέργεια.
Με ιντρίγκαρε η μακροβιότητα του θεάματος. Η αλήθεια είναι πως πέρασα
ευχάριστα. Το κείμενο-διασκευή του Πέτρου Ζούλια είχε καλή πύκνωση, γρήγορο
βηματισμό και θεατρική εστίαση, όχι όμως κάτι το ιδιαίτερο που να τραβάει την
προσοχή.
-
Aπό την ποιητική του μοντέρνου στην ποιητική του μεταμοντέρνου: εμπλουτισμένος πίνακας
Πώς ερμηνεύω τον κόσμο όπου συμμετέχω; Και τι είμαι μέσα σ’ αυτόν;
Σημαντικά και ασήμαντα εν συντομία
Eίναι σπουδαίο πράγμα να μπορείς να αντιμετωπίσεις τους
κλασικούς με μια σχετική «χαλαρότητα». Και εννοώ χωρίς αισθήματα ενοχής, χωρίς
απολογίες και, γενικά, χωρίς τα γνωστά βαρίδια. Δε λέω, είναι καλός και
αναγκαίος ο σεβασμός των μεγάλων κειμένων. Όταν όμως ακυρώνει τη ζωντάνια τους
και καταδυναστεύει την ελευθερία ανάγνωσής τους, τότε κάθε άλλο παρά
ευεργετικός είναι.
Σύγχρονες σωματικότητες
Αυτήν τη στιγμή εννέα στις δέκα
νέες ομάδες δοκιμάζονται άλλοτε συνειδητά και άλλοτε από σπόντα με το σωματικό
θέατρο. Και καλά κάνουν, εφόσον εκτιμούν ότι αυτό γνωρίζουν καλύτερα ή γιατί πιστεύουν ότι αυτό τις
εκφράζει. Ας μην το προβάλλουν όμως ως κάτι καινούριο ή «επαναστατικό».
Ένας μοναδικός Δον Ζουάν Το Εθνικό Θέατρο της Σόφιας στη Θεσσαλονίκη
Σ’ αυτή την πόλη όλο γκρινιάζουμε.
Και πάντα κάποιος άλλος μας φταίει. Η πλάκα είναι ότι δεν κάνουμε και τίποτε για
να αντιστρέψουμε την κατάσταση, να τη διορθώσουμε. Τα παραδείγματα άπειρα. Στέκομαι
σε ό,τι μου είναι πιο οικείο: το θέατρο.
Η εκκρεμότητα των λέξεων και άλλα αποστάγματα Ένας Μπέκετ στο Θέατρο Σοφούλη
Πέντε
μπεκετικά μονόπρακτα συνθέτουν τον καμβά της σπονδυλωτής ιστορίας που είδαμε
στο Θέατρο Σοφούλη από τη θεατρική εταιρεία Angelus Novus με τον τίτλο «Πώς να
πω», σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη.
Περί «ζωντανού» θεάματος
Πολλοί θεατρολόγοι πρεσβεύουν
ότι η παράσταση δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά αναπαράσταση χωρίς
αναπαραγωγή, δηλαδή μια πράξη της οποίας το «είναι» ολοκληρώνεται αποκλειστικά
μέσα από την εξαφάνισή της. Οποιαδήποτε προσπάθεια ένταξής της στη λογική της
αναπαραγωγής, ακυρώνει την οντολογία της.
Μονολογώντας επιβιώνουμε
Ο θεατρικός μονόλογος έχει πάρει πια μορφή
επιδημίας. Τίποτα δεν τον σταματά. Κάθε θέατρο και από έναν, τουλάχιστο.
Κάποιοι βλέπονται, οι περισσότεροι όμως όχι. Το βέβαιον είναι ότι το είδος δεν
κινδυνεύει. Η ιστορία έχει δείξει
πως επιβιώνει παντός καιρού και χρήστη. Όλοι βρίσκουν και κάτι που τους
βολεύει.
Περί κριτικής και πάλι
Σε ένα σχόλιό μου στις
10/01/10, έγραφα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η θεατρική κριτική στις
μέρες μας. Δίνω συνέχεια στο θέμα, με αφορμή τη διαμάχη που ξέσπασε στην
Αμερική ανάμεσα στους μπλόγκερ, τους παραγωγούς και τους κριτικούς των
εφημερίδων, μόλις ανακοινώθηκε ο αποκλεισμός των τελευταίων από την επιτροπή
των θεατρικών βραβείων Τόνι (2009), με το σκεπτικό ότι οι απόψεις τους δεν
συνάδουν με τη φιλοσοφία του θεσμού.
Θέατρο, υβρίδια και το τέλος της αθωότητας
Στη βιολογία υβρίδιο είναι ο
οργανισμός που παράγεται από τη διασταύρωση δύο γενετικά διαφορετικών
στοιχείων/μορφών. Στις πολιτιστικές σπουδές, το υβρίδιο επίσης προκύπτει από τη
διασταύρωση ή συνεύρεση δύο
διαφορετικών πολιτισμών, ειδών, υλικών κατασκευής κ.λπ. Το πιο σημαντικό με ένα
υβρίδιο είναι ότι ακυρώνει οποιαδήποτε διεκδίκηση ιεραρχικής καθαρότητας.
Ο θάνατος της κριτικής
Τη
στιγμή που η ιατρική κάνει το παν να επιμηκύνει τη ζωή, οι θεωρητικοί της ζωής
μιλούν μονίμως για θάνατο: της ιστορίας, της ιδεολογίας, του έθνους, του
είδους, και πρόσφατα της θεατρικής κριτικής. Αναμενόμενη εξέλιξη. Γιατί, εάν
δεχτούμε το απλό σκεπτικό που λέει ότι όσο θα βελτιώνεται η τεχνολογία τόσο θα
περιορίζεται και η δυνατότητα του ανθρώπου να (επι)κρίνει, τότε μπορούμε να
φανταστούμε τι μέλλον προοιωνίζεται για ένα καθαρά επεμβατικό εργαλείο όπως ο
κριτικός λόγος.
