Περί νεοελληνικού θεάτρου και πραγματικότητας

Είναι πράγματι εντυπωσιακός ο αριθμός των νεοελληνικών έργων που παρουσιάζονται και φέτος στις σκηνές της Αθήνας. Τα υπολογίζω γύρω στα 60, ίσως και περισσότερα. Δικαιολογημένα λοιπόν τα εκτενή ρεπορτάζ που διαβάζουμε στα πολιτιστικά ένθετα των εφημερίδων.

Read More

Η μόνη βιώσιμη πρωτοπορία είναι το σύστημα

Μια από τις πιο κοινές και συνάμα παρερμηνευμένες λέξεις στον χώρο του θεάτρου σήμερα (εγχώριου και αλλοδαπού) είναι η «πρωτοπορία». Κάθε φορά που μια παράσταση ξεφεύγει κάπως από την πεπατημένη ή ξενίζει ή παρουσιάζεται σε χώρους περίεργους, αμέσως η κριτική σπεύδει να την χαρακτηρίσει πρωτοποριακή, χωρίς να κάτσει να σκεφτεί τι πάει να πει τελικά πρωτοπορία,

Read More

Μια κούκλα αφηγείται To «Λα Πουπέ» στο θέατρο «Μελίνα Μερκούρη»

Άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο τα θεατρικά σχήματα να ανακοινώνουν το φετινό τους πρόγραμμά. Σε όγκο παραγωγών η σεζόν δείχνει κατά τι συρρικνωμένη, πράγμα λογικό αν αναλογιστεί κανείς την οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε. Ο χρόνος θα δείξει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.

Read More

Η επιφάνεια καλή, το βάθος ανύπαρκτο «50.00 διηγήματα» στο θέατρο Σχήμα Εκτός Άξονα

Ένα είναι το βέβαιον: το devised theatre ή προς το ελληνικότερο το θέατρο της επινόησης, δεν είναι για όλα τα γούστα. Είναι για τους λίγους και, κυρίως, τους νεότερους και όχι κατ’ ανάγκη μυημένους στα μυστικά της τέχνης του Διονύσου.

Read More

Η επιφάνεια καλή το βάθος ανύπαρκτο «50.00 διηγήματα» στο θέατρο Σχήμα Εκτός Άξονα

Ένα είναι το βέβαιον: το devised theatre ή προς το ελληνικότερο το θέατρο της επινόησης, δεν είναι για όλα τα γούστα. Είναι για τους λίγους και κυρίως τους νεότερους και όχι κατ’ ανάγκη μυημένους στα μυστικά της τέχνης του Διονύσου.

Read More

Άστοχες μεταποιήσεις «Ο τρελλός της Αθήνας» στο Θέατρο Κήπου

Ο Γιάννης είναι ένας τρελός, χωρίς πρόσωπο, χωρίς παρελθόν και μέλλον, που συνθέτει τη δική του «πιραντελική» αφήγηση με επίκεντρο την Αθήνα, μια Αθήνα ξεχασμένη, χαμένη στα βάθη του χρόνου. Το σαλεμένο μυαλό του αναζητεί ουσίες και αυθεντικές εικόνες, αφετηρίες και βεβαιότητες, αλήθειες και ψέματα. Θέλει να μάθει πράγματα για τον τόπο του, την ταυτότητά του, τις ρίζες του.

Read More

Ένα άνισο θεατρικό πανόραμα

Όπου να ‘ναι κλείνει τον κύκλο του και αυτό το θεατρικό καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη. Έχουν απομείνει μια δυο παραστάσεις στο Θέατρο Συκεών, αλλά δεν βλέπω πώς μπορούν να αλλάξουν τις συνολικές εντυπώσεις. Το μόνο που είναι σε θέση να αλλάξει την κασέτα που παίζεται κάθε καλοκαίρι είναι μια ριζική, θα ‘λεγα επαναστατική αλλαγή στην όλη φιλοσοφία που διέπει το σκεπτικό των διαχειριστών της πολιτιστικής ζωής της τοπικής κοινωνίας.

Read More

Αριστοφάνης και κιτς

Aπό τις τέσσερις συνολικά αριστοφανικές κωμωδίες που παίχτηκαν φέτος στην Επίδαυρο είδαμε τελικά τις τρεις («´Ιππής», «Αχαρνής» και «Πλούτος», όλες στο Θέατρο Δάσους και με μπόλικο κόσμο). Δεν είδαμε τη «Λυσιστράτη».  Όμως, εάν κρίνω από τα γενικά σχόλια στον Τύπο και αυτή μάλλον πρέπει να κινήθηκε σε ανάλογο μήκος κύματος με τις άλλες.

Read More

Μια Λοκάντα στον Κήπο Γκολντόνι με «Λοκαντιέρα» στις Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου

Mήλο της έριδας η Μιραντολίνα, η κληρονόμος μιας λοκάντας (πανδοχείου), όπου συχνάζουν διάφοροι τύποι: ένας φαιδρός Μαρκήσιος, ένας κόμης που αγόρασε τον τίτλο του και ο Ιππότης Ριπαφράτα, δηλωμένος μισογύνης που στο τέλος παραδίδεται στα θέλγητρα της πονηρής λοκαντιέρισας.

Read More

Σκηνοθετώντας από μνήμης «Οιδίπους Τύραννος» στο Θέατρο Γης

Υπάρχουν σκηνοθέτες, κυρίως νέοι, που ξοδεύουν άπειρες εργατoώρες προσπαθώντας να δουν πώς και τι πρέπει να κάνουν σε μια παράσταση κλασικού ρεπερτορίου. Υπάρχουν όμως και άλλοι οι οποίοι σκηνοθετούν με κλειστά μάτια, δηλαδή από μνήμης. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Σπύρος Ευαγγελάτος. Ένας καλλιτέχνης που κατέβηκε στην Επίδαυρο περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο. Σύνολο σκηνοθεσιών: 36 (με το Αμφιθέατρο, το ΚΘΒΕ και το Εθνικό).

Read More

Ποιος Λευτεράκης ;Οι Ρέππας/Παπαθανασίου και ολίγος Σακελλάριος στο Θέατρο Κήπου

Κανείς δεν λέει ότι το γέλιο δεν κάνει καλό στην υγεία. Μάλιστα όσο πιο δύσκολα περνάμε στην καθημερινότητά μας τόσο πιο πολύ το έχουμε ανάγκη. Όμως, αυτός δεν είναι λόγος να παίρνουμε τα κείμενα και να τους αλλάζουμε τον αδόξαστο στο όνομα (υποτίθεται) του γέλιου. Κάπου πρέπει να βάζουμε φρένο. Ιδίως όταν τα υλικά μας δεν αντέχουν.

Read More