Μπορεί
να διαβάζω θεατρικά έργα, δεν είμαι όμως συγγραφέας, άρα δεν είμαι σε θέση να υποδείξω
σε κάποιον πώς να γράφει. Από την άλλη, ωστόσο, πέρα από σταθερός αναγνώστης
δραματικών έργων, είμαι και σταθερός θεατρόφιλος, άρα έχω με τον καιρό
καλλιεργήσει κάποιες προσδοκίες που σαφώς επηρεάζουν τον τρόπο που βλέπω, που
δέχομαι ή δεν δέχομαι ένα έργο. Όπως τώρα, με την "Έκτη Καρυάτιδα",
το τελευταίο, αν δεν κάνω λάθος, θεατρικό πόνημα των αδελφών Κούφαλη που
φιλοξενήθηκε στη σκηνή του «Αθήναιον».
Γονάτισαν οι παραφορτωμένες δούλες: Στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών
Εκείνο που λατρεύει στα δουλικά του ο Ζαν Ζενέ είναι η ενεργητική
διαστροφή τους, το ότι ζουν βαθιά μέσα στο ψέμα. Όπως ο ίδιος έτσι κι
αυτές είναι μεν τρομοκράτες της
ηθικής, όμως με κανένα τρόπο δεν επιδιώκουν την ανατροπή της κρατούσας τάξης.
Ζωές εις διπλούν:Κοβάσεβιτς και το παιχνίδι του θεάτρου
“War” Over The Persians
Author: Aeschylus. Direction: Dimiter Gotcheff. Stage Design and Costumes: Mark Lummert. Production: The National Theatre of Greece. Theatre Venue: Ancient Theatre of Epidaurus. Framework: The Hellenic Festival 2009.
Ever since its official opening some 56 years ago, the Festival held at the ancient theatre of Epidaurus has been the cause of numerous and quite often loud debates about its “proper” role: to whom should it cater and to what extent should the audience’s horizon of expectations be allowed to determine the kind of plays approved for production there? Should Epidaurus be open to all artistic trends and traditions (anything goes?) or should it be limited only to the revival of Greco-Roman theatre?
