Αυτή η πόλη ορισμένες φορές προδίδει ένα θεατρικό πρόσωπο που σε κάνει
να πιστέψεις πως κάτι γίνεται. Αλλά μόνο προς στιγμήν. Γιατί πάντα υπάρχει και
η επιστροφή στην πραγματικότητα. Το έχουμε ζήσει και το έχουμε σχολιάσει
άπειρες φορές. Εδώ οι ομάδες μας πάσχουν από το σύνδρομο της απομόνωσης.
-
Aπό την ποιητική του μοντέρνου στην ποιητική του μεταμοντέρνου: εμπλουτισμένος πίνακας
Πώς ερμηνεύω τον κόσμο όπου συμμετέχω; Και τι είμαι μέσα σ’ αυτόν;
Μεταδραματικά μετά μουσικής “Δημήτρια” 2011
Στην ΕΜΣ είχαμε την τύχη να δούμε μια πραγματικά
πολυπολιτισμική περφόρμανς από την ομάδα Grace Ellen Barkey & Needcompany.
Πρόκειται για το «This Door is too Small for a Bear”, ένα ευφυέστατο μωσαϊκό
σκηνικών ερεθισμάτων, μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαλαρή, διασκεδαστική,
μουσικοχορευτική, φιλική, γεμάτη χιούμορ και απρόσμενες στροφές.
Θραύσματα και τραύματα: Από τα “Δημήτρια” 2011
Με εξαίρεση το «Άττις» του Θόδωρου Τερζόπουλου, κανένα άλλο
ελληνικό θεατρικό σχήμα δεν πληροί τις προδιαγραφές του διεθνούς. Σίγουρα
υπήρξαν κατά καιρούς ανήσυχοι Έλληνες καλλιτέχνες που κοιτούσαν και προς τα
έξω, όπως ο Ροντήρης με το Εθνικό, ο Κουν με το Θέατρο Τέχνης και ο Ευαγγελάτος
με το Αμφιθέατρο.
Ψυχαναλυτικές εξορύξεις Ο Λούπα στην ΕΜΣ
Η θεατρική
Θεσσαλονίκη δεν έχει πολλές ευκαιρίες να φιλοξενήσει πρωτοκλασάτα ονόματα της
ευρωπαϊκής πρωτοπορίας.Και να που με το ανανεωμένο Φεστιβάλ των «Δημητρίων»
είχε την ευκαιρία να δει τη δουλειά ορισμένων σπουδαίων δημιουργών, όπως ο
Πολωνός Κρίστιαν Λούπα (γεν. 1943), αποδέκτης του ευρωπαϊκού βραβείου
θεάτρου (Premio Europa) το 2007
(στο Βρότσλαβ) και «πατέρας» μιας
ολόκληρης γενιάς σκηνοθετών στην πατρίδα του (ανάμεσά τους και ο
γνώριμός μας Βαρλικόφσκι).
Προκαλώντας το ρεαλισμό Ο Πελεκάνος στο Άνετον
Οι Θεσσαλονικείς
θεατρόφιλοι δεν πρέπει να ‘χουν παράπονο. Οι τελευταίες τρεις τέσσερις
εβδομάδες ήταν γεμάτες ευχάριστες
εκπλήξεις. Από τη μια οι περφόρμανς που φιλοξενήθηκαν στην 3η
Μπιενάλε νέων καλλιτεχνών και, από την άλλη, τα ανανεωμένα «Δημήτρια»,
δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που πραγματικά άλλαξε λιγάκι το, κατά τ’ άλλα,
βαλτωμένο πρόσωπο της πόλης.
Θαμπά «Μικρά Διονύσια» Στο Βασιλικό Θέατρο
Με ένα ποτ πουρί επέλεξε να γιορτάσει φέτος τα 50χρονά του το ΚΘΒΕ.
Κεντρικό πρόσωπο της πολυδαίδαλης σκηνικής περιλπάνησης (σύνθεση/μετάφραση
Μύρη), της γεμάτης μνήμες, ντοκουμέντα, ρόλους, καμπές και στραβές, ο Διονύσης
(ουδόλως τυχαία επιλογή: προφανώς κατά το Διόνυσος), ένας γέροντας φροντιστής
(Γιώργος Αρμένης) που, υποτίθεται, προσλήφθηκε προ πενηντακονταετίας από τον
τότε (πρώτο) καλλιτεχνικό διευθυντή, τον Σωκράτη Καραντινό, και τώρα, με αφορμή
τα γενέθλια του οργανισμού, ανεβαίνει στο σανίδι και μας διηγείται το τι είδε
και τι έζησε όλα αυτά τα χρόνια.
Τεμαχίζοντας το σώμα Η Ορλάν στη Θεσσαλονίκη
Ιατρική και θέατρο
Eνώ ως χώροι έρευνας και πρακτικής η ιατρική και το θέατρο δεν δείχνουν
να έχουν πολλά κοινά, συγκλίνουν εντυπωσιακά ως προς τούτο: αγαπούν πολύ το
ανθρώπινο σώμα. Από παλιά. Aπλώς, σε κάποιες εποχές, οι σχέσεις αυτές ήταν πιο
έντονες.
Μια ουδέτερη Νόρα Στο Σχήμα εκτός άξονος
Ορισμένοι
ιστορικοί τοποθετούν τις αφετηρίες του μοντέρνου θεάτρου τη στιγμή που ο
βασιλιάς Υμπύ του Ζαρί ανεβαίνει στη σκηνή και εκστομίζει το περίφημο
«σκ-ρ-ατά», προκαλώντας πραγματικό σοκ στην πλατεία του παριζιάνικου θεάτρου
(το 1898). Κάποιοι άλλοι στρέφονται αλλού, τη στιγμή που η ιψενική Νόρα (1879) αποτολμά το αδιανόητο: κλείνει με δύναμη τη πόρτα στα μούτρα του
εμβρόντητου άνδρα της, με κατεύθυνση το άγνωστο.
Παιδικό θέατρο παλιάς κοπής Οι Εκκλησιάζουσες της Ρουγγέρη
To παιδικό
θέατρο ή καλύτερα το θέατρο για παιδιά (και νέους) είναι ένα από τα πλέον
ταλαιπωρημένα είδη θεάτρου στον τόπο μας. Λίγοι είναι εκείνοι που το υπηρετούν
σοβαρά και με συνέπεια, που κάνουν προτάσεις, που ενημερώνονται, που αγωνιούν
και, πρωτίστως, που σέβονται το κοινό τους. Οι περισσότεροι έχουν μαύρα
μεσάνυχτα. Νομίζουν πως με χαζομαρουλες, χαχανάκια και νιαουρίσματα κάνουν
τέχνη.
Σκέψεις από το φετινό καλοκαίρι (2011)
Υπάρχουν δύο τύποι κριτικών: εκείνοι που επιλέγουν να
κρίνουν αποκλειστικά επαγγελματικές παραστάσεις καταξιωμένων δημιουργών, με την
αιτιολογία ότι έτσι μπορούν κι αυτοί με τη σειρά τους να μην κάνουν καμία
έκπτωση στα κριτήριά τους περί καλού και κακού θεάτρου. Εξαντλούν όλη την αυστηρότητά
τους.
Να ζει κανείς ή να μη ζει; Ένας Άμλετ στον Κήπο
Κόσμος
και ποιότητα
Κοσμοπλημμύρα στο Θέατρο του Κήπου. Τέτοια που κανένα άλλο θέατρο δεν
γνώρισε φέτος το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη. Σίγουρα ο όγκος του κοινού δεν
είναι κατ’ ανάγκην και τεκμήριο κάποιας ποιότητας. Θα ήταν πραγματικά
συγκλονιστικό εάν πήγαινε τόσος κόσμος να δει τον Άμλετ να εκδικείται το φόνο
του πατέρα του εν μέσω καινούριου μνημονίου.
