Αν
υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη Χρύσα Καψούλη, είναι το ότι δεν το βάζει κάτω.
Από τότε που έφυγε από το ΚΘΒΕ και δημιούργησε τη δική της ομάδα DameBlanche, είναι πάντα παρούσα στα
δρώμενα του τόπου με παραστάσεις που ψάχνονται και ψάχνουν.
Πρόλογος στον επίλογο μιας γόνιμης συνεργασίας
Θυμάμαι
σαν να 'τανε τώρα, κι ας έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, την Πηνελόπη Χατζηδημητρίου να καταφθάνει
στο γραφείο μου με ένα καλό Μάστερς ανά χείρας και να συζητά μαζί μου τα
μελλοντικά της σχέδια. Η Πηνελόπη ήταν ένα πολύ οικείο και αγαπητό πρόσωπο.
Αναγνωστικό/ερμηνευτικό εργαλείο και δύο πίνακες
Το βασικό ερέθισμα για τα σχόλια που ακολουθούν υπήρξε ένα
ολιγοσέλιδο κείμενο, που η Αμερικανίδα καθηγήτρια θεατρολογίας Elinor Fuchs
διένειμε στους φοιτητές της, ώστε να τους διευκολύνει να χειρίζονται με
μεγαλύτερη ευχέρεια ένα δραματικό έργο. Διάβασα το κείμενο με κάποια
καθυστέρηση και ομολογώ πως το βρήκα χρήσιμο και πολύ κοντά στα ερευνητικά και
συγγραφικά μου ενδιαφέροντα, γι’ αυτό και το χρησιμοποίησα ως βάση και
πλοηγό των παρατηρήσεων που ακολουθούν. Τώρα, το ότι αποφάσισα να
επικεντρωθώ πιο πολύ στη μελέτη του δραματικού έργου [work] παρά στη μελέτη του
κειμένου της παράστασης [text], οφείλεται σε τρεις λόγους:
The Text Strikes Back: The Dynamics of Performativity Savas Patsalidis & Elizabeth Sakellaridou (eds)
The 20th century theatre has
witnessed the gradual decline of verbocentric drama in favour of the image, the
performing body and more recently the digital and media technology.
Concommitantly the playwright has gradually been superceded as the initiator of
a theatrical production by the director, the performer or the composer of a
hybrid media spectacle.
A Look at Both Sites: Foreword Savas Patsalidis, Elizabeth Sakellaridou
I: Ever since Aristotle relegated spectacle and its
mechanics to the place of least significance among the constituent elements of
the tragic experience, the tension
between technology and drama/theatre has continued unabated. Either as part of drama's thematics or
as a component of its stage (re)presentations, it has proven throughout the
ages to be both a source of anxiety for many playwrights and a source of inspiration
for an equally large number of practitioners.
The kaleidoscope of contemporary Greek dramaturgy
Modern Greek theatre, unlike, say, German and
American, is a theatre basically of dominant trends rather than individuals.
Following the trajectory and the various phases of post Second World War Greek
drama, one notices that from Iakovos Kambanellis, the acknowledged
"father" of modern Greek theatre, to Yiorgos Dialegmenos and more
recently to Panayiotis Mentis, Akis Demou, Vasilis Katsikonouris, Yiorgos
Eliopoulos, Sakis Serefas and Leonidas Poursanides, there is a realistic pattern of
expectations that underpins their conceptions of dramatic character and form.
Contemporary Greek Women Dramatists
I: Despite the fact that there have been more than 50 women dramatists since 1960 (with a total of about 150 plays) very few theatre people are aware of their names or, if aware, willing to seriously examine them as a group. When non-Greek critics think of Greek drama they think mostly of classical drama (which happens to be male drama); and when Greek critics are not thinking of classical drama they think of modern male playwrights.
From Historical Realism to Ahistorical Postmodernism: The Desemiotization of Contemporary Greek Theatre
Modern Greek theatre, unlike, say, German and American theatre, is a theatre basically of dominant trends rather than individuals. Of course, that is not to say that local theatre practice lacks variety of experiments; Ôn the contrary, it has taken many forms, including history play, documentary theatre, the theatre of the absurd, the "Brechtian" theatre, the socialist realist theatre, the proletarian problem play, the revue theatre etc., all existing nicely side by side.
Εικόνες, σώματα και θραύσματα: Ένα ταξίδι με την Έλενα
Η Έλενα Πέγκα δείχνει και είναι νέα, όμως στο θέατρο
και γενικά στον κόσμο της γραφής, μετράει κάποια χρόνια. Εάν δεν απατώμαι πρέπει
να είναι κοντά στα 25, εάν θεωρήσουμε το διήγημα «Αυτή θερινή» από τις εκδόσεις Άγρα, ως το επίσημο ντεμπούτο της
στην ελληνική καλλιτεχνική σκηνή (το 1986).
H σύγχρονη αμερικανική κωμωδία
Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι κατά
πόσο ένα θέαμα είναι καλό θέαμα ή
όχι
Laurence Olivier
Σε μια χώρα όπου το θέατρο είναι εν πολλοίς δέσμιο των κανόνων τoυ
εμπορίου, είναι λογικό να έχει ανεπτυγμένη κωμωδία, ίσως γιατί, ως είδος, η
κωμωδία είναι πιο εύκολο να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αγοράς από ό,τι το
σοβαρό δράμα. Η κωμωδία «φοριέται» σε όλες τις εποχές, όμως συνήθως ευδοκιμεί
όταν όλα τριγύρω μαραζώνουν. Και μπορούμε να αντιληφθούμε το γιατί..
Tο σύγχρονο αμερικανικό θέατρο και ο μεταμοντερνισμός του David Lindsay Abaire (Ντέιβιντ Λίντσεϋ Αμπέρ)
Τζούλιαν Μπεκ και Τζούντιθ Μαλίνα
Mολονότι το αμερικανικό
θέατρο άργησε πολύ να πείσει ως προς την αξία του, σήμερα είναι γενικά
παραδεκτό πως αποτελεί την
εμπροσθοφυλακή της αμερικανικής φαντασίας και, κυρίως, της πολιτιστικής
διαμαρτυρίας. Kατά κάποιον τρόπο, παίζει τον ρόλο που έπαιζε το μυθιστόρημα τα
χρόνια 1880-1930. Όπως θα πουν, μεσούσης της επανάστασης των νέων το 1960, οι
ιδρυτές του αναρχικού σχήματος "Living Theatre", Tζούντιθ Mαλίνα και
Tζούλιαν Mπεκ, ο ρόλος του θεάτρου είναι να αφυπνίζει και να ρίχνει τα τείχη.
