Η θεατρική κριτική στο περιθώριο

Η σύγχρονη θεατρική κριτική στον τόπο μας, αν και πλούσια σε ποσότητα και ποιότητα, στριμώχνεται ολοένα και πιο πολύ στο περιθώριο. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να το διαπιστώσει κανείς. Κάποιες σκόρπιες παρατηρήσεις αρκούν. Για παράδειγμα, πότε ακούσατε ν’ απασχολεί το κοινό μια κριτική άποψη σε σχέση με μια παράσταση;

Read More

Interconnecting artistic landscapes

For twelve years people knew it as the Fujairah International Monodrama Festival, the platform that has brought new theatre to audiences of the region. As of February 2016 it goes by the name Fujairah International Arts Festival. It still maintains its established dates and leadership pattern. It takes place every two years in Fujairah, the small mountainous desert emirate on the eastern coast, under the patronage of His Highness Sheikh Hamad bin al-Sarqui, ruler of Fujairah and the direction of Mohammed Saif Al Afkham, a native of Fujairah who is also the current president of ITI and a board member of the Fujairah Culture and Media Authority.

Read More

Θέατρο και παγκοσμιοποίηση

Ποτέ στην ιστορία της η Ευρώπη δεν είχε να επιδείξει τόσο πολλά φεστιβάλ. Και σαν να μην φτάνει αυτό,  κάθε μέρα προστίθενται και νέα. Είμαστε μάρτυρες μιας επελαύνουσας «φεστιβαλίτιδας», η οποία, όσο θα ανεβαίνει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις πόλεις για ένα διακριτό  brand name, άλλο τόσο αυτή θα μεγαλώνει και θα πληθαίνει όπως τα Pizza Hut και τα McDonald’s.

Read More

Theatre poetics: Highlights From Realism to Hyper-Naturalism and Beyond.

Keywords and concepts that characterized theatre writing, theatre practice and viewing at the end of the 19th and the beginning of the 20th century  (the years of Realism and early Modernity)  and at the end of the 20th and the beginning of the 21st century (the years of Hyper-Naturalism and a New Modernity).

Read More

Στο κοσμοθέατρο του Σιμπιού

Είναι αυτή τη στιγμή ένα από τα πλουσιότερα  θεατρικά φεστιβάλ στην Ευρώπη. Γίνεται τον Ιούνιο στο Σιμπιού, μια πόλη 150.000 κατοίκων, στην κεντρική Ρουμανία, στο πέρασμα από τη Βλαχία στην Τρανσυλβανία, μια πόλη πανέμορφη, γραφική, με τη μεσαιωνική οχύρωσή της, τους πύργους, τις πλατείες, τα πλακόστρωτα σοκάκια να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Ιδρύθηκε από Γερμανούς, για ένα διάστημα πέρασε στην κυριαρχία της Αυστρο-ουγγαρίας και από το 1919 ανήκει στη Ρουμανία. Το 2007 επιλέχτηκε για πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης μαζί με την πόλη του Λουξεμβούργου.

Read More

Χορταστικοί εμιγκρέδες

Δεν μου συμβαίνει συχνά να βγαίνω από μια παράσταση και να νιώθω χορτάτος, να νιώθω ότι κάτι είδα που με γέμισε, που με γοήτευσε, που μ’ έκανε να αισθανθώ πράγματα. Αυτό μου συνέβη πριν από λίγες μέρες στο Black Box, εκεί όπου παρουσιάστηκε η αθηναϊκή παράσταση Εμιγκρέδες, σε σκηνοθεσία Γιολάντας Μαρκοπούλου.

Read More

Αναστατώνοντας το ζωτικό χώρο (Lebensraum)

Ο Θανάσης Τριαρίδης φαίνεται ότι δεν έχει ακόμη κλείσει τους λογαριασμούς του με το Ολοκαύτωμα και το ναζισμό. Έχει κι άλλα να πει. Και ιδού. Μετά το Μένγκελε και το Ζηγκλόν, καταθέτει τώρα, προς κρίση και θέαση, το Lebensraum (μτφρ: ζωτικός χώρος), με τον ενδεικτικό υπότιτλο «μονόπρακτο πείραμα για την καλοσύνη», που αποτελεί την ξαναδουλεμένη και εκτενέστερη εκδοχή ενός προπλάσματος που είχε γράψει το 2014, στο πλαίσιο του τρίτου αθηναϊκού 24hrs, που είχε διοργανώσει ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος.

Read More

Οι παγίδες της μεταποίησης: Bellελλέν

Bellελεν: Αυτός είναι ο υβριδικός (και ενδεικτικός) τίτλος της περφόρμανς που έφερε στη Θεσσαλονίκη (στο Black Box, στον χώρο όπου εδώ και λίγα χρόνια φιλοξενούνται οι πιο φρέσκες δουλειές) ο Δημήτρης Φοινίτσης, αφού πρώτα την παρουσίασε στην Αθήνα και αλλού. Πρόκειται για μια δουλειά-αποτέλεσμα της συνεργασίας των ομάδων  Λυδία Λίθος και Συν Επί, στόχος της οποίας είναι η κοινωνική κριτική μέσα από την αποδόμηση ενός γνωστού μύθου, της Ωραίας Ελένης.

Read More

Τζούλια χωρίς πάθη δεν είναι Τζούλια

Από τους μεγάλους εκπροσώπους της πρώτης φάσης του ρεαλισμού, ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ, ήταν, κατά τη γνώμη μου, ο πιο τολμηρός στην αντιμετώπιση της φόρμας (βλ. για παράδειγμα, έργα τόσο διαφορετικά όπως ο σκληρός νατουραλισμός του Πατέρα και ο απόλυτος μοντερνισμός του Ονειροδράματος και Προς Δαμασκόν), αλλά και ο πλέον προκλητικός σε ό,τι αφορά τις ιδέες  του γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Μικρή ένδειξη, το γεγονός ότι και τότε και τώρα οι μελετητές του προσάπτουν κατηγορίες για μισογυνισμό, μισανθρωπισμό και αντισημιτισμό.  Ειδικά για το πρώτο, η «Δεσποινίδα Τζούλια» , έργο γραμμένο το 1888, είναι κάτι σαν προσωπικό έμφυλο μανιφέστο.

Read More

Τα ευρωπαϊκά βραβεία θεάτρου: ένας θεσμός σε παρακμή

Ταορμίνα, Τορίνο, Θεσσαλονίκη, Βρότσλαβ, Αγία Πετρούπολη, Κράιοβα. Αυτή είναι η διαδρομή των ευρωπαϊκών βραβείων θεάτρου από το 1987 μέχρι σήμερα. Στόχος τους η ενίσχυση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, της συνδημιουργίας, της μείξης των τεχνών, της καινοτομίας, της αλληλοκατανόησης και ανταλλαγής γνώσης ανάμεσα στους καλλιτέχνες των ευρωπαϊκών κρατών. Την επιτροπή που εισηγείται ονόματα και παραστάσεις απαρτίζουν άτομα από χώρες που συμμετέχουν στο θεσμό, όπως επίσης και εκπρόσωποι των σημαντικότερων ευρωπαϊκών φεστιβάλ και κριτικοί μεγάλων ευρωπαϊκών εφημερίδων. Η επιτροπή έχει το δικαίωμα να απονέμει και ειδικό βραβείο σε κάποιον καλλιτέχνη που δεν είναι ανάμεσα στους προτεινόμενους, με βάση τη γενικότερη προσφορά του.

Read More

Σέξπηρ: τετρακόσια χρόνια μετά

Γουίλιαμ Σέξπηρ: ένας heavyweight champion. Μακράν ο δημοφιλέστερος θεατρικός συγγραφέας όλων των εποχών. Ως προς την αναγνωρισιμότητά του είναι περίπου στην ίδια κατηγορία με τους Κολόμβο, Νεύτωνα, Αϊνστάιν και Λούθηρο. Στο μυαλό των Βρετανών είναι η κορυφαία προσωπικότητα των τελευταίων χιλίων ετών. Ο Άμλετ είναι το δημοφιλέστερο όνομα στη δυτική κουλτούρα μετά το όνομα του Ιησού Χριστού (sic). Η πλέον (φανατικά) σεξπηρόφιλη χώρα παγκοσμίως είναι η Γερμανία. Δεν υπάρχει Γερμανός σκηνοθέτης που καθιερώθηκε χωρίς να ‘χει κάνει Σέξπηρ. Κι εδώ γεννάται το ερώτημα: ποιος είναι αυτός ο Σέξπηρ που πουλάει τόσο; Ο  Englishman, o Everyman, o Universal Man; Ο ρατσιστής, ο ομοφυλόφιλος, ο μισογύνης, ο ουμανιστής; Ποιος;

Read More