Κρατικό μπουζουξίδικο

Έμελλε να το δούμε κι αυτό. Και εννοώ, το ευμέγεθες, μελοδραματικών τόνων πανό που σκέφτηκαν να κρεμάσουν στην πρόσοψη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, ηθοποιοί (υποθέτω πολύ λίγοι —οι άλλοι όμως τι έκαναν να το αποτρέψουν;) του ΚΘΒΕ, όπου ενθέρμως ευχαριστούν τον Σωτήρη Χατζάκη για «όλα όσα έκανε». Δε λέω, είναι συγκινητικό, αν όχι σπάνιο, ο εργαζόμενος να τρέφει τόσο βροντερά συναισθήματα για τον εργοδότη του, σε σημείο να θέλει ντε και καλά να τα δημοσιοποιήσει.

Read More

Η γοητεία του θεατρικού παιχνιδιού: Στο θέατρο «Αυλαία»

Ο Ντάριο Φο είναι ένας καλλιτέχνης παθιασμένος με αυτό που κάνει. Έχει τις απόψεις του, τις οποίες στηρίζει με κάθε τρόπο. Άλλοτε με αποκούμπι τον Μπρεχτ, άλλοτε την κομέντια, την παντομίμα, τα λαϊκά δρώμενα, τους κλόουν, το καμπαρέ, το καρναβάλι, την αγκιτάτσια, τις προτάσεις της ιστορικής πρωτοπορίας, διαρκώς εμφανίζεται έτοιμος να ξεσκεπάσει τα κακώς κείμενα.

Read More

Μανιφέστα σε κρίση

Μανιφέστο: όρος που υποδηλώνει τη δημόσια έγγραφη διακήρυξη αρχών ή αντικειμενικών και ιδιαίτερα πολιτικών επιδιώξεων. Συνήθως τα μανιφέστα κυκλοφορούν σε εποχές κρίσεων. Στην ιστορία των τεχνών, σχετίζονται με τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι διάφορες πρωτοπορίες να διαφοροποιηθούν η μία από την άλλη. Καμιά ριζοσπαστική καλλιτεχνική κίνηση δεν πορεύεται χωρίς το μανιφέστο της,

Read More

Φιλοσοφώντας ασκόπως: Το έργο του Κόρμακ Μακάρθυ “The Sunset Limited” στο θέατρο «Αυλαία»

Ο τίτλος του έργου του Κόρμακ Μακάρθυ «The Sunset Limited”, παραπέμπει στ’ όνομα τρένου από τον υπόγειο της Νέας Υόρκης, παράλληλα, όμως, είναι και μια λοξή ματιά στο όνομα του ιστορικού τρένου που διέσχιζε τον αμερικανικό Νότο, από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό, σ’ ένα ταξίδι στα (τότε) πέρατα της γης, στο άγνωστο τοπίο της Άγριας Δύσης.

Read More

Από ένα σφαγείο εποχής: Στους «Κοιτώνες» του Κόδρα

Αν και γράφτηκε πριν από 23 χρόνια, στις απαρχές της ιντιφάντα, εξακολουθεί να γοητεύει καλλιτέχνες και θεατρόφιλους, όχι μόνο γιατί πραγματεύεται ένα σύνθετο πολιτικό ζήτημα, αλλά και γιατί αγγίζει πολλά και ποικίλα άλλα ζητήματα που μας αφορούν γενικώς, όπως δεσμοί αίματος, προδοσία, πίστη, αδελφική αγάπη κ.λπ., ζητήματα τοπικά και παγκόσμια, επίκαιρα όσο και διαχρονικά.

Read More

Ομιλούντα θηλυκά σε ημιτελή δρώμενα: Στο θέατρο «Σοφούλη»

Ο δημόσιος λόγος, όπως και οι δημόσιες πράξεις, ήταν πάντοτε ανδρικό προνόμιο. Η γυναίκα εξ αρχής είχε να επιλέξει ανάμεσα στο κουτσομπολιό ή την απόλυτη σιωπή. Μ’ αυτό κατά νου, δεν είναι διόλου συμπτωματικό το ότι στην ιστορία διαβάζουμε μόνο για άνδρες ρήτορες. Από τη στιγμή που το θέμα της ρητορικής είναι σοβαρό, εξυπακούεται ότι δεν ανήκει στα «φυσιολογικά» προνόμια της γυναίκας, η οποία εκ φύσεως ρέπει προς το ανάλαφρο, το ιδιωτικό και το ασήμαντο, συνεπώς εξαντλείται κάπου ανάμεσα στην κουζίνα και την τραπεζαρία.

Read More

Ένα πάρκο κι ένας Αγαμέμνονας: Στο «Άνετον» και το ‘Όρα»

Σε ένα κατάμεστο «Άνετον» ο Θωμάς Βελισσάρης παρουσίασε, στο πλαίσιο του διεθνούς θεατρολογικού συνεδρίου που διοργάνωσε το Τμήμα Αγγλικής του ΑΠΘ με θέμα το θέατρο και η πολιτική της θέασης, την περφόρμανς του «Το πάρκο», εισπράττοντας ένα από τα πιο θερμά χειροκροτήματα από τους ξένους όσο και τους Έλληνες θεατές.

Read More

Ο μεταμοντερνισμός του Εθνικού Θεάτρου

Όταν πριν από δύο χρόνια ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού θεάτρου ανακοίνωνε την πρόθεσή του να στεγάσει το σκεπτικό των ρεπερτοριακών επιλογών του κάτω από το στίχο του ποιήματος του Ι. Πολέμη «Τι είναι η πατρίδα μας», έθετε ταυτόχρονα και δύο σοβαρά ζητήματα: το ένα σχετικό με το ρόλο  ενός εθνικού θεάτρου και το άλλο, σχετικό με τον ορισμό της εθνικής δραματουργίας (ποιο μπορεί να θεωρηθεί «εθνικό» έργο;).

Read More

Ο «επικίνδυνος» θεατής: Fake Time στο «’Αριστον»

Ο μεταμοντερνισμός από την αρχή είχε εστιάσει μέρος της συζήτησής του επάνω στην ήττα του ατόμου από την υψηλή τεχνολογία, άποψη που φαίνεται να μη συμμερίζονται οι σημερινοί νέοι, οι οποίοι ζουν σ’ ένα περιβάλλον όπου αισθάνονται αρκετά δυνατοί, καθώς θεωρούν ότι οι πράξεις τους είναι αναγκαία προϋπόθεση για να πάρει σάρκα και οστά το πολιτιστικό προϊόν.

Read More

Μια αντιφατική παράσταση

Από την εποχή της εισβολής των Νορμανδών μέχρι σήμερα, τη Θεσσαλονίκη τη στοιχειώνουν δεκάδες φονικά.  Ένα από τα πιο προβεβλημένα είναι του Αριστείδη Παγκρατίδη, γνωστού και ως «ο δράκος του Σέιχ Σου», μια ιδιαίτερη περίπτωση περιθωριακού που λειτούργησε ως βολικό θύμα της τότε αστυνομικής εξουσίας, η οποία, με συνοπτικές διαδικασίες τον συνέλαβε, τον καταδίκασε τετράκις εις θάνατον, τον εκτέλεσε και ξεμπέρδεψε.

Read More

Απλά και ανθρώπινα: Στην «Αυλαία» η ομάδα Sforaris

Εξαρχής αυτό: νομίζω πως είναι η καλύτερη δουλειά της ομάδας Sforaris (εξαιρώ το «Πάσχα», που δεν είδα). Αναφέρομαι στο «Γιοί και κόρες»  που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι και τώρα φιλοξενείται στη σκηνή του θεάτρου «Αυλαία». Μια δροσερή, καθαρή και έντιμη περφόρμανς χτισμένη επάνω σε θραύσματα αφηγήσεων δεκάδων νέων και γερόντων από την Κέρκυρα μέχρι τη Λευκωσία, με θέμα την αναζήτηση της ευτυχίας.

Read More