• Ένας ανούσιος Ριχάρδος

    O Ριχάρδος ΙΙ (1595) εστιάζει στη σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών ανδρών, του Μπόλινγκμπροκ, ο οποίος, αν και δεν έχει νομικά ερείσματα στον θρόνο, στο τέλος τον κερδίζει γιατί τον θέλει και μπορεί, και του ανίκανου μονάρχη Ριχάρδου, ο οποίος αγνοεί τις πιο βασικές αρχές του διοικείν, όπως για παράδειγμα, ότι πρέπει να σέβεται τους υπηκόους του και κυρίως αυτούς με τους οποίους συνεργάζεται, ότι πρέπει να ακολουθεί κάποιους κανόνες και ότι η εξουσία του εξαρτάται εν πολλοίς και από τη θέληση των εξουσιαζόμενων, με άλλα λόγια ότι δεν είναι θεόσταλτη.

  • Aπό την ποιητική του μοντέρνου στην ποιητική του μεταμοντέρνου: εμπλουτισμένος πίνακας

    Πώς ερμηνεύω τον κόσμο όπου συμμετέχω; Και τι είμαι μέσα σ’ αυτόν;

  • Το θεατρικό βιβλίο, η προ(σ)κλητική σκηνή του 21ου αιώνα και ο ρόλος ενός κρατικού θεατρου (Ομιλία στην Έκθεση βιβλίου)

    Επιτρέψτε μου να αρχίσω κάπως κοινότοπα λέγοντας ότι το θέατρο είναι ίσως το πιο δύσκολο είδος γραφής. Δεν αρκεί να μπορεί κανείς να αφηγείται μια ιστορία για να λογίζεται καλός δραματικός συγγραφέας. Δεν αρκεί να είναι καλός χρήστης του λόγου.

  • Το (αν)ελεύθερο θέατρο της νέας εποχής

    Ποτέ δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να απέχει από τα θεατρικά της Θεσσαλονίκης περισσότερο από τρεις, μάξιμουμ τέσσερις μέρες. Φέτος έφτασα αισίως τις είκοσι και συνεχίζω να προσθέτω. Και από ό,τι φαίνεται θα φτάσω και τις τριάντα και τις σαράντα. Και βάλε. Και διόλου δεν χαλιέμαι.

  • O χειρουργικός υπερνατουραλισμός του David Mamet

    Μέχρι το 2005 περίπου που το είχα ψάξει είχαν δημοσιευτεί περισσότερες από 1300 κριτικές παραστάσεων έργων του σε εφημερίδες και περιοδικά, και περισσότερα από 220 επιστημονικά άρθρα, κεφάλαια σε βιβλία και βιβλία.

Λοξοκοιτώντας τον Σέξπηρ και ένα σημείωμα περί κριτικής







Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών έκανε κάτι έξυπνο στο αφιέρωμά της στον Σέξπηρ. Δεν έψαξε τη μεγάλη παραγωγή ούτε το θέαμα εντυπωσιασμού. (Λοξο)δρόμησε. Αναζήτησε την άλλη ματιά, μακριά από δοκιμασμένες και πεπατημένες συνταγές. Εξ ου και οι δύο περφόρμανς-υβρίδια που είδαμε στη μικρή της σκηνή και οι οποίες επικεντρώνονται σε δύο μόνο σημεία ιδιαίτερα σημαντικά στον Σέξπηρ: το σώμα και τη λέξη.
Share:

«Πρησμένες» ετεροτοπίες




Φαίνεται ότι το θέατρο ξελογιάζει όλο και περισσότερο τον Θανάση Τριαρίδη. Διαφορετικά πώς να εξηγήσει κανείς τα δεκατέσσερα έργα μέσα σε έξι χρόνια! Δεν προλαβαίνουμε να χωνέψουμε το ένα και να ‘σου το άλλο. Και για να ‘μαι απόλυτα ειλικρινής, δεν βλέπω με καλό μάτι την υπερπροσφορά, από όπου κι αν προέρχεται –από σκηνοθέτες, συγγραφείς, ηθοποιούς, από τον οποιονδήποτε. Θέλω να υπάρχει κάποια λογική απόσταση από το ένα εγχείρημα στο άλλο. Γιατί μόνο η απόσταση εγγυάται κάτι περισσότερο από απλή διεκπεραίωση ή επανάληψη ευκολιών.
Share:

Σούπερμαρκετ «Ο Σέξπηρ»




Πέθανε σε ηλικία 52 ετων (1616). Πρόλαβε και μας άφησε κληρονομιά 37 έργα και 154 σονέτα. Προτιμούσε να τον αποκαλούν ηθοποιό παρά συγγραφέα. Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2000, ανήκει στις πλέον σημαντικές προσωπικότητες των τελευταίων χιλίων ετών. Για την ακρίβεια, μοιράζεται την τέταρτη θέση μαζί με τον Mαρξ, σε απόσταση αναπνοής από τους Άινσταϊν, Λούθηρο, Νεύτωνα και Kολόμβο που κατέχουν τις τρεις πρώτες θέσεις.
Share:

Discipline and Punish: The Case of Baraka's Dutchman





When Amiri Baraka’s play Dutchman opened at Cherry Lane Theatre on March 24, 1964, it, no doubt, simultaneously concluded one school of development in the black theatrical tradition and initiated another. For the first time a truly uncompromising nationalist play was making the news. Certainly there were cases in the past, as Errol Hill notes, where black dramatists wrote plays that dealt directly with black liberation (1986: 408-426); yet, quality aside, at no other time in the past had audiences experienced such a stage manifestation of anger, such a celebration of difference.
Share:

Χωλαίνουσα εισβολή των λέξεων





Γιος Τυνήσιου και Σουηδέζας, ο Γιόνας Χάσεν Κεμίρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Στοκχόλμη. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα το 2003 με το μυθιστόρημα Ένα μάτι κόκκινο. Στο θέατρο έκανε το ντεμπούτο του το 2006 με την Εισβολή, ένα μεταμοντέρνο εγχείρημα που θυμίζει και λίγο τον Άγγλο Μάρτιν Κριμπ στο Attempts on her Life, αλλά και άλλους συγγραφείς που επενδύουν στο Λόγο για να αναδείξουν κρυμμένες πτυχές της θεατρικότητας, όπως η Μ. Ντυράς, ο Χ. Κορτάζαρ και ο Ι. Καλβίνο.
Share:

Translate

ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ / Savas Patsalidis

ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ / Savas Patsalidis

CURRICULUM VITAE / ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Critical Stages

Critical Stages
The Journal of the International Association of Theatre Critics

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

ARTICLES IN ENGLISH

Περιεχόμενα

Follow by Email

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Recent Posts