• Ένας ανούσιος Ριχάρδος

    O Ριχάρδος ΙΙ (1595) εστιάζει στη σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών ανδρών, του Μπόλινγκμπροκ, ο οποίος, αν και δεν έχει νομικά ερείσματα στον θρόνο, στο τέλος τον κερδίζει γιατί τον θέλει και μπορεί, και του ανίκανου μονάρχη Ριχάρδου, ο οποίος αγνοεί τις πιο βασικές αρχές του διοικείν, όπως για παράδειγμα, ότι πρέπει να σέβεται τους υπηκόους του και κυρίως αυτούς με τους οποίους συνεργάζεται, ότι πρέπει να ακολουθεί κάποιους κανόνες και ότι η εξουσία του εξαρτάται εν πολλοίς και από τη θέληση των εξουσιαζόμενων, με άλλα λόγια ότι δεν είναι θεόσταλτη.

  • Aπό την ποιητική του μοντέρνου στην ποιητική του μεταμοντέρνου: εμπλουτισμένος πίνακας

    Πώς ερμηνεύω τον κόσμο όπου συμμετέχω; Και τι είμαι μέσα σ’ αυτόν;

  • Το θεατρικό βιβλίο, η προ(σ)κλητική σκηνή του 21ου αιώνα και ο ρόλος ενός κρατικού θεατρου (Ομιλία στην Έκθεση βιβλίου)

    Επιτρέψτε μου να αρχίσω κάπως κοινότοπα λέγοντας ότι το θέατρο είναι ίσως το πιο δύσκολο είδος γραφής. Δεν αρκεί να μπορεί κανείς να αφηγείται μια ιστορία για να λογίζεται καλός δραματικός συγγραφέας. Δεν αρκεί να είναι καλός χρήστης του λόγου.

  • Το (αν)ελεύθερο θέατρο της νέας εποχής

    Ποτέ δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να απέχει από τα θεατρικά της Θεσσαλονίκης περισσότερο από τρεις, μάξιμουμ τέσσερις μέρες. Φέτος έφτασα αισίως τις είκοσι και συνεχίζω να προσθέτω. Και από ό,τι φαίνεται θα φτάσω και τις τριάντα και τις σαράντα. Και βάλε. Και διόλου δεν χαλιέμαι.

  • O χειρουργικός υπερνατουραλισμός του David Mamet

    Μέχρι το 2005 περίπου που το είχα ψάξει είχαν δημοσιευτεί περισσότερες από 1300 κριτικές παραστάσεων έργων του σε εφημερίδες και περιοδικά, και περισσότερα από 220 επιστημονικά άρθρα, κεφάλαια σε βιβλία και βιβλία.

Ταξιδεύοντας με ήχους: Το ΄21




Την περασμένη Κυριακή, και με αφορμή την παράσταση Απολογία του Σωκράτη στο Θέατρο Κήπου (στα αρχαία ελληνικά), είχα την ευκαιρία να σχολιάσω, σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, τη γοητεία που ασκεί ο λόγος όταν είναι δουλεμένος με μεράκι και άποψη. Επιστρέφω με μια άλλη παράσταση, τώρα από το Φεστιβάλ Αθηνών, που εστιάζει στην ίδια ιδέα: στην επιτελεστική δυναμική των ήχων. Αναφέρομαι στο ’21, μια σύνθεση κειμένων από τον Άρη Μπινιάρη και σε σκηνοθεσία του ιδίου.
Share:

«Απολογία» αρχαίων ηχοχρωμάτων





H Απολογία του Σωκράτη χρονολογείται το 397 π.Χ (περίπου). Είναι το μοναδικό έργο από τους πλατωνικούς διαλόγους στο οποίο ο φιλόσοφος δηλώνει παρών στο γεγονός το οποίο αφηγείται. Και αυτό έχει τη σημασία του, διότι ενισχύει το «ρεαλισμό» της αφήγησης, υπό την έννοια ότι, όντας στον ίδιο χώρο όπου ο Σωκράτης αντέκρουε τις κατηγορίες των Άνυτου Μέλητα και Λύκωνος, είναι μάλλον δύσκολο να πιστέψουμε ότι o Πλάτωνας παραποίησε είτε το ύφος είτε το περιεχόμενο των πεπραγμένων.
Share:

Η κριτική τρώει πόρτα



Στη θέση αυτού του σημειώματος είχα σκοπό να γράψω κάτι άλλο: μια κριτική για το μιούζικαλ Η μελωδία της ευτυχίας που παίχτηκε στο Θέατρο Δάσους την Τρίτη (8/09). Όμως δεν μου προέκυψε γιατί απλούστατα δεν με άφησαν να μπω. Κοινώς έφαγα πόρτα.
Share:

Εν αρχή ην ο λόγος: Ιφιγένεια χαμηλών τόνων






H Ιφιγένεια στη χώρα των Ταύρων του Ευριπίδη. Η δράση εκτυλίσσεται στο ναό της Αρτέμιδος στην Ταυρίδα, όπου γίνονται ανθρωποθυσίες. Η Ιφιγένεια ως ιέρεια κάνει τον εξαγνισμό των θυμάτων. Εκεί φτάνουν ο Ορέστης με το φίλο του Πυλάδη, με σκοπό να κλέψουν το χρυσό άγαλμα της θεάς και να το πάρουν μαζί τους στην Αθήνα ώστε να απαλλαγεί ο Ορέστης από τις Ερινύες. Συλλαμβάνονται ως ιερόσυλοι και οδηγούνται στο ναό για εξαγνισμό. Πριν από τη θυσία έχουμε τη σκηνή αναγνώρισης των δύο αδερφών και με τη βοήθεια της Αθηνάς καταφέρνουν να αποδράσουν.
Share:

Φτωχό θεατρικό καλοκαίρι



Δεν ήταν στα καλύτερά του το θεατρικό μας καλοκαίρι, το οποίο, όπου να ‘ναι, ολοκληρώνει τον πολύπαθο κύκλο του. Θα τολμούσα να πω ότι ήταν ίσως το χειρότερο των τελευταίων πολλών ετών. Και δεν συζητώ μόνο από άποψη όγκου παραγωγών (και ματαιώσεων). Συζητώ και από άποψη ποιότητας. Παραστάσεις αδιάφορες, συντηρητικές, μουχλιασμένες, βαριεστημένες, και κυρίως άκρως προβλέψιμες, σε σημείο να ξέρεις πολύ καλά τι θα δεις πριν πας να δεις. Δυστυχώς η φιλοσοφία της διεκπεραίωσης έχει γίνει η γάγγραινα του θεάτρου, κυρίως ανάμεσα στους πιο παλιούς σκηνοθέτες.
Share:

Greek Theatre in the Years of Depression (2009-2012)





Blitz,  Guns, Guns, Guns
At the time the economic slump began (2009), Greek theatre was experiencing the most explosive period of its history. Approximately 120 theatre venues all over the city of Athens, and particularly in heavily populated squalid locales, accommodated about 450 new productions. Close to 200 professional companies applied that year for state funding. The Actors’ Equity had reached a record high membership of 2500.
Share:

Translate

ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ / Savas Patsalidis

ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΤΣΑΛΙΔΗΣ / Savas Patsalidis

CURRICULUM VITAE / ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Critical Stages

Critical Stages
The Journal of the International Association of Theatre Critics

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

ARTICLES IN ENGLISH

Περιεχόμενα

Follow by Email

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Recent Posts